gypsy leest

volgens mijn berekeningen heb ik exact, allez ja ik gok maar iets eigenlijk, nog een jaar of drie nodig om deze turf uit te krijgen... dat is als ik op dit gezapige tempo blijf doorlezen, en alleen op de zotste momenten eerst kleine gaatjes tijd vind.

1300 én pagina's oorlog, historische achtergrond, politieke zever en vooral miserie... neen, dat leest niet bepaald vlotjes. kom, we zijn toch al van afganistan tot in iran geraakt. mr. fisks reisschema ken ik niet, maar naar ik vermoed zullen nog aan bod komen: irak, pakistan, egypte, sinaï woestijnen, palestijnse gebieden, libanon, syrië, golan vlaktes, gaza stroken, en hup nog eens terug naar afghanistan en irak. en dan zullen we het zo ongeveer wel allemaal gehad hebben?

de vlaamsche leeuwen

allez, wat voor een paardengedacht is dat nu weer? niet dat voetbal mij ongelooflijk veel kan deren, maar serieus, onze megapoule aan talent nog eens opsplitsen? de vlaamse leeuwen in plek van de rode duivels. filip, you must be kidding us.

vraagje

in de schemerzone tussen droom en werkelijkheid moet ik vannacht de herhaling van man bijt hond meegemaakt hebben. en daar zat een item tussen over de kunst van het playbacken. het kan goed zijn dat ik me vanalles inbeeld, maar sta me toe me af te vragen: wat de fuk was dat?

een willy sommers-wannabee lichtte voor ons de 'microfoontechniek' van het playbacken toe. die is niet gemakkelijk hoor: bij een galm moet je de micro een beetje verder van uw mond houden, en bij een climax weer terug dichter brengen. allez, zo heeft deze simpele ziel het toch begrepen. verder liet hij verstaan dat het niet iedereen gegeven is, zo'n microtechniek. "sommige beevee's durven zelfs hun micro pal voor de mond te houden én dan nog heel den tijd ook", zei deze willy op een ietwat verontwaardigde toon.

ook de geportretteerde dame leek wel heel haar geluk te puren uit deze hobby, de edele kunst van het playbacken. vooral de talloze reacties op haar uitmuntende performances deden klaarblijkelijk deugd. haar doorgaans hoogbejaarde publiek komt haar al eens zeggen 'wat een schone stem ze niet heeft' en 'hoe schoon ze wel niet kan zingen'. voor de slechte verstaander voegde ze daar wel aan toe dat "natuurlijk niet iedereen het concept pleejbakken kent hé". ah ja!

enfin, heel dit relaas deed nogal in de gloria-achtig aan. chance dat ik half in slaap lag, want anders had ik vast en zeker zitten gieren van 't lachen met die mensen. slappe lach en al, foei. maar mijn vraag dus, heeft dat iemand gezien? was dat echt zo hallucinant? en wat was de aanleiding van dat stukje eigenlijk?

bleitmuil

de beelden van de massale trouwpartij gisteren in sint-niklaas. en dan vooral die met allemaal contente mensen, collectieve knuffels, liefde, kussen. de overduidelijke overdosis aan goede wil en hoop die van het scherm spettert. meer heeft gypsy soms niet nodig om haar ogen uit te bleiten. vanavond maar beter niet naar dit program kijken.

twilight zone

gisteren, het laatavond journaal op één. zegt jan balliauw op zijn eigenste, onnavolgbare wijze: "de belgische rockgroep absynthe minded heeft een nieuwe cd en stelde deze vanavond voor in de gentse vooruit". volgde daarop een stukje van het optreden en wat blablabla met zanger bert ostyn.

TOINK?

was me dat een déjà entendu en déjà vu van formaat. ok, ik lag al helemaal weg te doezelen, maar ola! wacht even. rewind. wat was dat dan? stond ik die tweede maart in de vooruit een beetje te hallucineren? betrof het een cd voorstelling in de twilight zone? of was het misschien een releaseparty in outer space?

mijn bescheiden mening: het is toch al ver gekomen dat ze bij de vrt...

1/goed een halve maand later dan die andere media komen aanzetten met het bericht dat absynthe minded een nieuwe cd uit heeft... 2/de echte releaseparty missen en dan maar één een halve maand na dato verzinnen... 3/het verschil niet (willen) kennen tussen de vooruit in gent en welke andere zaal deze op het filmpje ook moge zijn -als ze er al niet één of ander archiefbeeld tegen gekletst hebben natuurlijk.

nu nog beter, zwieren ze de beelden van deze blunder op tinternet. die rooie lampekes, dat zwart t-shirtje, dat stakketsel... da's aan geen kanten de vooruit, of bert ostyn zoals ze der in de twilight zone uitzagen, die tweede maart.

de luxemburgtruuk

lag vanmorgen in de brievenbus: een envelop met twee toegangsticketten voor dit evenement. waarom we niet gewoon naar werchter trekken? omdat dat te duur is tiens, en te druk, en veel te veel van het goede op vier dagen tijd... een mens als ik doet zich van veel minder een overload op, dus neen dank je.

dan liever de luxemburgtruuk: da's veel goedkoper, veel minder volk. ok er komen heel wat minder groepen en er is maar één podium. maar dat resulteert dan weer in veel minder van het typische, eindeloze getsjol dat een festivalbezoek al eens lastig kan maken. en ik heb er goede hoop op dat ik josh nog ne keer van dichtbij ga kunnen zien.

niet onvermeldenswaardig is dat aan dit alles een tent aan te pas komt: hoera. poeh, hoor mij nu nog klagen dat we niet op reis gaan dit jaar.

strange

en plots zit je met vriendin m. amaretto's naar binnen te kappen als ware het limonade. zit je tope tegare in een heel ander universum waarin enkel nog iets bestaat als oeverloos getetter, en ja het binnenkappen van alco.

om uzelf de volgende dag af te vragen: hoe zijn we daar weer beland? en hey, whatever happened to waterkens? kind toch, kon ge der nu echt geen eentje tussendoor pakken?

geil

ons luka loopt geil en dat is niet bepaald een zicht. om nog maar te zwijgen van de akelige geluiden die momenteel uit de diepste krochten van dat beest opborrelen. en vraag ik me elke keer weer af: mag ik me ergeren of moet ik vooral compassie hebben?