
fijeuw, is me dat een weekje geweest. ik kondigde al eerder aan hoe dru-huk het zou worden deze maand. nu is er nog een kleinigheidje bijgekomen. keren we een week of wat terug in de tijd, toen lief vanop het werk belde. geen goed teken, dat doet hij enkel wanneer hij grumpy is en een niet aflatende drang voelt om al even grumpy huiswaarts te keren. dit keer bracht hij een boodschap, en neen, niet de blijde boodschap. hij had van onze landlord het bericht ontvangen dat zijn dochter in de nabije toekomst *ons* huis zou gaan betrekken. gene paniek, zei de man er nog bij, we gaan daar een klapke over doen, zodat we tot een afspraak kunnen komen waar iedereen mee kan leven... een termijn? neen, die kon hij nog niet geven. daarvoor zou hij eens met dochterlief moeten overleggen.
eerste gevoel: toink! en daar zo in de buik: stomp!
tweede: kakka!
derde: goh ja, misschien is het wel die spreekwoordelijke schup onder ons gat die twee tamzakken als fan en ikzelf meer dan een beetje nodig hebben... huren is namelijk geen optie, want zoals sommige mensen het zelf al gezien hebben, zullen wij ons maar heel moeilijk kunnen verbeteren voor de prijs die we betalen.
intussen wij naar praag alwaar wij onze zorgen vakkundig weggedronken hebben. een grote dankuwel voor het geduim mensen, het heeft wonderwel geholpen! het is een erg memorabele trouw geworden, en één van de zaligste city-trips die ik ooit al heb mogen meemaken. dat is evenwel stof voor een andere post.
vorige donderdag dan: back to business (ouch!). prangende vraag numéro uno: wat is nu eigenlijk ons budget? flink als we zijn, hadden we nog voor praag een afspraak vastgelegd bij de bank en immotheker. één klein probleem is dat ik geen kL**te begrijp van al die cijfertjes. nogal goed dat lief en schuunvoadre 1. analytisch gezien beter gerodeerd zijn, 2. deze mannen niet fysiek onwel worden van dat rekenwerk. van de financieën trekt gypsy zich alvast niet te veel aan. kwestie van het niet moeilijker en mottiger te maken dan het is.
want het gaat TOF en WIJS zijn die zoektocht, probeer ik mezelf toch voor te houden. dagboek-minded als ik ben en in het kader van deze toffe zoektocht heb ik alvast een knullig schriftje in elkaar gebokst én een overzichtsmap gekocht om alle ingewikkelde papieren systematisch op te bergen. jewel, we zitten boordevol goede voornemens.
gezien de tijdsdruk werden dan vrijdag een triljoen huisbezoek-afspraken vastgelegd. en intussen hebben we ook al mogen ontdekken hoe pokkeduur sommige kroten in gent staan.
samengevat zou ik de voorbije week-een-half omschrijven als: blik op oneindig en dooredoen... want ja, intussen wisten we nog altijd niet hoeveel tijd ons zou toegestaan zijn. vijftien telefoons (onze huisbaas neemt niet graag zijn telefoon op) en een week vol spanning later, wachtten wij het verdict knarsetandend en handenwringend af... de repliek: "oooh, sjust, moh da's nemeer nodig ze". wij opnieuw: "toink", "euhm qué???". enfin, ik had hem wel door de telefoon kunnen sleuren, zo van: "ge had ons nekeer nie kunnnen bellen of zo???". ah ja, neen, gij belt niet graag... goed, wij zijn zwáár opgelucht dat we niet uit ons huis vliegen. en, zo hebben we ontdekt, wij voelen ons klaar voor de huizenjacht, gladde makelaars, stijve notarissen en arrogante bankiers. we gaan er dus mee door.
niet dat het ooit mijn favoriete gespreksonderwerp zal worden, maar als jullie ooit iets hebben van: DAAR moet je ECHT op letten maar heeft niemand me ooit op voorhand verteld, laat maar komen :-) . en lieve vrienden, bekwaam uzelf in het spotten van huizen in het gentse -een deftige wishlist volgt later, nu ben ik het beu om erover denken en schrijven.
in the meanwhile: blik op oneindig en dooredoen! wish us luck!