was het nu piep of tuut?

mijn computer heeft besloten dat hij/zij de werkzaamheden niet langer kan uitvoeren zonder een piepgeluid te produceren. of constant van tuuuuuuuuuuut te doen. het is maar hoe ge het interpreteert. hoe dan ook: 't is om zot van te komen.

meeloper

ha! het leen sluiten uit voorzorg! dan hebben wij gisteravond van door-de-wind-door-de-regen-dwars-door-alles-heen gedaan.

het tam kind in mij mag fier zijn op zichzelve. volgens mijn supersonische sensor deed ik een afstand van 5.64km, goed voor 429 calorieën. ik loop nog altijd bedroevend traag, dus die snelheid laten we even terzijde. niettemin kreeg ik op het eind felicitaties van paula radcliffe, wat betekent dat er beterschap is. en ja, ook dat uitwaaien deed deugd.

ik waai, jij waait, wij waaien

is hier vervlogen, samen met het schoon weer en een allerzaligst weekend: een goed humeur. in feite nog chance dat het zo hevig waait. dat geeft ons hetzij optie a: boel laten overwaaien; hetzij optie b: uzelve laten uitwaaien.

links

doet er mij aan denken. aan de tijd dat het clb nog bekend stond als het pms en mijn schoolse carrière net van start gegaan was. werd ik samen met vier klasgenootjes als de eerste de beste weird creature of nature onderworpen aan allerlei tests.

het verdict: kindeke, het spijt ons zeer maar u zult moeten zien te beredderen in dit leven als 70% linkshandig. conclusie: we zullen u toelaten met dat sinistere hand te leren schrijven. oef, een paar percentages lager en de juf zou al klaargestaan hebben met haar liniaal. net zoals ze daar een paar decennia eerder bij mama -en papalief gestaan had. de goeien ouwen tijd dus.

soit. 70% linkshandig dus. waardoor ik in deze rechtshandige wereld in feite als tweehandige door het leven ga. het voordeel: ik kan de meeste dagdagelijkse beslommeringen met beide handen afwerken. het nadeel: er is in feite niets waar ik echt superhandig in ben.

goddelijke combiné

in de subcategorie winterkost.

men neme een worst of hamburger, een savooikool en patatten. apart te bakken, stoven dan wel te koken. vervolgens in klein stukjes allemaal topetegare in een stoofpot bakken met een vetstof naar keuze. op smaak brengen met peper, zout en nootmuskaat.

de carnivoor in mij voegt aan de savooi tevens spekjes toe. lijdt u net als mij aan het hoe-vettiger-hoe-prettiger syndroom, warm de hele zooi dan op in bruine saus (die u maakt van het braadvocht van worst/hamburger).

wonder

neen, het was helemaal geen goed voornemen voor het nieuwe jaar. nog minder paste het in één of ander masterplan om kilo's te verliezen. het was een doodgewone inval van het moment.

we spreken twee weken geleden, een avond als zovele andere. zat ik daar helemaal onnozel te worden van al dienen bucht op teevee. oh ja, ik heb zeer zeker genoeg om handen, maar zoals dat gebeurt had ik totaal geen goesting om die must do's van de baan te krijgen -ge kent het wel.

*totale-ellende-alert*

waarom niet dat toerken gaan lopen?, dacht ik zo bij mezelve. gaat gij dat wel overleven?, dacht een ander deel van mezelve. het is van in juni geleden en veel bewegen doet gij niet de laatste tijd. paffen en op café zitten ja. wat gewik, geweeg, en een bescheiden dosis aan uitstelgedrag later schiedde een wonder: ik liep door de straten van melle city. nauwelijks puffend en voor mijn doen redelijk soepel voortbewegend. twintig minuten aan één stuk zelfs! (en na een korte wandelpauze nog eens tien minuten). wacht, er is nog: geen bemoedigende woorden van evy dit keer -haar start2run lessen staan gelijk niet meer op 't internet?

sinds die wonderlijke avond ben ik al een keer of vier in een gelijksoortige krachttoer geslaagd. zo vlot als die eerste keer is het niet meer gegaan, maar toch: het doet deugd, al dat geloop. heel veel zelfs. nog zoiets raars.

plakkaat

het hangt aan het raam, bordje: te koop.

met redelijk wat spijt in het hart verkopen wij dus ons mooie huis in melle. op huizenjacht zijnde mensen vinden weldra alle informatie bij deze ernstige meneer.

redactie

zeg. wat hebben die pipo's van de vrt in feite uitgestoken?

over de vernieuwde site van het nieuws, excuus: de redactie, ben ik geneigd te zeggen: wulk ne klotesite. en wel omdat die pijn aan de ogen doet en het onoverzichtelijkste is dat ik in tijden tegenkwam. die hoofdjes van martine en co. daar vanboven zijn wegens in de breedte uitgerokken overigens ronduit griezelig.

het is dat ik een gewoontedier ben en nog moet wennen aan al de nieuwigheid. "oh, vrtnieuws.net waer bestu bleben?", en dat soort kul. voor een meer onderbouwde visie verwijs ik u graag door naar michel.