strak plan

als uw dagen bestaan uit het aaneenrijgen van woorden tot zinnen en het aan mekaar plakken van zinnen tot secties. als ge constant verwoede pogingen moet ondernemen om die secties mooi inelkaar te laten overgaan ten einde tot een zinnig hoofdstuk te komen. en ge bij dit alles continu de stille maar angstige hoop voelt dreunen of die hoofdstukken wel ooit tot een mooi samenhangend geheel te zullen brengen zijn.

dan is het niet bepaald een strak plan om uw blog nieuw leven in te blazen. en toch ben ik content hier terug te zijn. genoeg om over te vertellen, immers. alleen blijkt het in de gegeven context nen waren effort te zijn om dat in mooie volzinnen te doen.

kunt u het zolang met een telegramstijl doen?

paasweekend 2009

dat was -schrappen wat niet in het lijstje thuishoort

-  een übergezellig diner bij k&m, mét stoverij, mét een overdreven lekkere chocoladetaart

-  gaan joggen, in de hoop dat die overtollige calorieën de verdwijntruuk doen

-  een voorspelbare, maar daarom niet minder wijze spaghetti-avond.  voorspelbaar wegens al zolang dat ik het meemaak bestaande uit spaghetti/givershow met klankproblemen/tombola

-  paasdiner aan de kust, ofte:  indigestie nummer twee

-  vriendschap sluiten met zestien -en zeventienjarig meiskes die me prompt uitnodigen voor de volgende goa fuif

-  bootje varen in antwerpen, de antwerpenaren achterdoen en chillen op een zonovergoten kade

-  mij afvragen hoeveel kilo's extra zo'n lang weekend opleveren

rudi

ma jong.  ge zijt dan dé oorlogsverslaggever van de vrt, en dan zijt ge ne keer op reis.

op 100km van het epicentrum van de aardbeving in italië, blijkbaar.  en dan moogt ge weer komen opdraven om te vertellen over de ellende die ge gezien hebt.

ik zou diene mens zijn vrouw gelijk niet willen zijn.

vreemd

het zou nooit bij me opkomen maxïmo park te noemen wanneer het gaat over mijn Lievelingsmuziek. en toch blijkt hun books from boxes in mijn itunes veruit het meest beluisterd te zijn.

hun optreden van gisteren was rommelig, kwam traag op gang, en blonk vooral uit in een theatraliteit die ik zou durven duiden als over de top... nooit gedacht dat het lijntje tussen britse post-punk en schlagermuziek zo fijn kon zijn.  dan toch in de zin van een zanger die naar zijn hart grijpt en zijn blik telkens weer ten hemel werpt wanneer het gaat over liefde met een grote L en zo. om maar een voorbeeld te geven dat het objectief bekeken helemaal niet in orde was, en nog minder mijn ding was. desondanks, helemaal uit mijn dak gegaan ik.  

over dat monster en dat dwaas beest

vraagt josie of ik mijn katten niet mis.

daar kan ik één kort en bondig antwoord op geven: enorm. ok, het is groot gemak, uw huis en fleece kattenhaar vrij te hebben, niet langer elke vorm van voedsel te moeten beschermen tegen de altijd hongerige billie of nooit nog in zeven haasten naar de winkel moeten terten om kattenvoer. en uiteraard hoor je me niet klagen over het feit dat ik kattenbakken niet langer moet ontdoen van euhm stinkend grief.

staat daar tegenover dat ik dat monster (billie) en dwaas beest (luka) niet langer als vibrerende bollekens pluche op mijn lijf liggen heb 's avonds, dat ze me 's ochtends niet komen begroeten (i.e. achtjes lopen tussen mijn benen, terwijl ik op toilet zit), dat ik nog altijd de reflex heb vetrandjes te sparen. om maar te zeggen: mocht ik een tuin hebben, zit ons land met een kattenontvoerster.

en intussen

• ben ik opnieuw content in gent, als in opnieuw woonachtig in gent
• ben ik katloos -geen paniek, zowel billie als luka zijn alive and kicking en stellen het wel bij hun adoptie-ouders
• ben ik mijn ultieme vermageringsknopje kwijtgespeeld
• loop ik mijn toertjes in da city
• heb ik geen enkele poging tot stoppen met roken meer ondernomen
• staan er voor het eerst schoenen met hakjes tussen mijn bottinen, sportsletsen en jezussandalen
• hangt er nog altijd geen kleedje in mijn kast
• ben ik op tram drie gesprongen
• hang ik nog altijd zwaar de bon-vivant uit
• vraag ik mij af of deze blog nu écht uit de doden is opgestaan, of dat het een allerlaatste doodsrochel betreft

joechoe!

geen idee waarom ik dit bloggerdink na al die tijd nog eens geopend heb. ow jawel, ik was op zoek naar die foto met mijn ma. om hem op als profielfoto op mijn facebookdink te zetten. dus daar hebt ge al die tijd gezeten, gypsy -of was het nu tvdv? euhm, zeg maar teun hoor.

meet: tvdv

het lijkt er sterk op dat mijn alter ego het overgenomen heeft.

(gypsy laat bij deze haar zéér welgemeende excuses overbrengen voor de non-activiteit hier en in het web 2.0 gebeuren!)

was het nu piep of tuut?

mijn computer heeft besloten dat hij/zij de werkzaamheden niet langer kan uitvoeren zonder een piepgeluid te produceren. of constant van tuuuuuuuuuuut te doen. het is maar hoe ge het interpreteert. hoe dan ook: 't is om zot van te komen.

meeloper

ha! het leen sluiten uit voorzorg! dan hebben wij gisteravond van door-de-wind-door-de-regen-dwars-door-alles-heen gedaan.

het tam kind in mij mag fier zijn op zichzelve. volgens mijn supersonische sensor deed ik een afstand van 5.64km, goed voor 429 calorieën. ik loop nog altijd bedroevend traag, dus die snelheid laten we even terzijde. niettemin kreeg ik op het eind felicitaties van paula radcliffe, wat betekent dat er beterschap is. en ja, ook dat uitwaaien deed deugd.

ik waai, jij waait, wij waaien

is hier vervlogen, samen met het schoon weer en een allerzaligst weekend: een goed humeur. in feite nog chance dat het zo hevig waait. dat geeft ons hetzij optie a: boel laten overwaaien; hetzij optie b: uzelve laten uitwaaien.

links

doet er mij aan denken. aan de tijd dat het clb nog bekend stond als het pms en mijn schoolse carrière net van start gegaan was. werd ik samen met vier klasgenootjes als de eerste de beste weird creature of nature onderworpen aan allerlei tests.

het verdict: kindeke, het spijt ons zeer maar u zult moeten zien te beredderen in dit leven als 70% linkshandig. conclusie: we zullen u toelaten met dat sinistere hand te leren schrijven. oef, een paar percentages lager en de juf zou al klaargestaan hebben met haar liniaal. net zoals ze daar een paar decennia eerder bij mama -en papalief gestaan had. de goeien ouwen tijd dus.

soit. 70% linkshandig dus. waardoor ik in deze rechtshandige wereld in feite als tweehandige door het leven ga. het voordeel: ik kan de meeste dagdagelijkse beslommeringen met beide handen afwerken. het nadeel: er is in feite niets waar ik echt superhandig in ben.

goddelijke combiné

in de subcategorie winterkost.

men neme een worst of hamburger, een savooikool en patatten. apart te bakken, stoven dan wel te koken. vervolgens in klein stukjes allemaal topetegare in een stoofpot bakken met een vetstof naar keuze. op smaak brengen met peper, zout en nootmuskaat.

de carnivoor in mij voegt aan de savooi tevens spekjes toe. lijdt u net als mij aan het hoe-vettiger-hoe-prettiger syndroom, warm de hele zooi dan op in bruine saus (die u maakt van het braadvocht van worst/hamburger).

wonder

neen, het was helemaal geen goed voornemen voor het nieuwe jaar. nog minder paste het in één of ander masterplan om kilo's te verliezen. het was een doodgewone inval van het moment.

we spreken twee weken geleden, een avond als zovele andere. zat ik daar helemaal onnozel te worden van al dienen bucht op teevee. oh ja, ik heb zeer zeker genoeg om handen, maar zoals dat gebeurt had ik totaal geen goesting om die must do's van de baan te krijgen -ge kent het wel.

*totale-ellende-alert*

waarom niet dat toerken gaan lopen?, dacht ik zo bij mezelve. gaat gij dat wel overleven?, dacht een ander deel van mezelve. het is van in juni geleden en veel bewegen doet gij niet de laatste tijd. paffen en op café zitten ja. wat gewik, geweeg, en een bescheiden dosis aan uitstelgedrag later schiedde een wonder: ik liep door de straten van melle city. nauwelijks puffend en voor mijn doen redelijk soepel voortbewegend. twintig minuten aan één stuk zelfs! (en na een korte wandelpauze nog eens tien minuten). wacht, er is nog: geen bemoedigende woorden van evy dit keer -haar start2run lessen staan gelijk niet meer op 't internet?

sinds die wonderlijke avond ben ik al een keer of vier in een gelijksoortige krachttoer geslaagd. zo vlot als die eerste keer is het niet meer gegaan, maar toch: het doet deugd, al dat geloop. heel veel zelfs. nog zoiets raars.

plakkaat

het hangt aan het raam, bordje: te koop.

met redelijk wat spijt in het hart verkopen wij dus ons mooie huis in melle. op huizenjacht zijnde mensen vinden weldra alle informatie bij deze ernstige meneer.

redactie

zeg. wat hebben die pipo's van de vrt in feite uitgestoken?

over de vernieuwde site van het nieuws, excuus: de redactie, ben ik geneigd te zeggen: wulk ne klotesite. en wel omdat die pijn aan de ogen doet en het onoverzichtelijkste is dat ik in tijden tegenkwam. die hoofdjes van martine en co. daar vanboven zijn wegens in de breedte uitgerokken overigens ronduit griezelig.

het is dat ik een gewoontedier ben en nog moet wennen aan al de nieuwigheid. "oh, vrtnieuws.net waer bestu bleben?", en dat soort kul. voor een meer onderbouwde visie verwijs ik u graag door naar michel.

dodelijke combiné

receptiedink. jenever. veel jenever. gratis jenever. übergezellige sfeer, knuffelbare burgemeester incluis. niets van hapjes om die noodzakelijke fond te leggen. een stel losgeslagen maten die het gratis receptiedink verwarren met die andere feesten.

bij deze: excuus aan allen die ik niet gevonden heb (u weet wie u bent). ik was jullie heel graag tegengekomen. zo is het maar weer eens bewezen dat verhuizen van punt a naar b, weinig evident is als ge met een stuk of tien uitgelaten mensen op schok zijt.

en nu we toch bezig zijn: mensen die van plan zijn om naar deze fijne feestjes te gaan?

tvdv for president!

dat we door een tijd van Grote Veranderingen gaan. of om het anders te stellen: het komt allemaal een beetje samen. 'een beetje', als in understatement van het prille nieuwe jaar. hoe hard in-friet-liggen of bij-de-pakken-zitten er soms bijhoren, zo'n omstandigheden doet een mens al eens van zijn achterwerk komen. om die job van het leven te vinden bij voorbeeld.

zodus lieve liezer, help mij bij deze queeste en gooit eens wat van die high-tech superadjectieven naar mijn kop alstublieft.

noot: het is voor in mijn cv. sexy, gezellig in den uitgang en simpel horen daar niet in thuis. denk ik.

nog een noot: aan pro-actief, dynamisch en multifunctioneel doe ik niet mee.

billie

neen, dat monstertje was de laatste paar dagen aan geen kanten meer te genieten. van sproeien geen sprake maar heelderdagen op strooptocht zijnde en onderwijl ons preutse luka bespringend, was de tijd voor actie hoogdringend geworden.

en zo geschiedde. onzen billie gaat thans door het leven zonder ballen! dit keer heb ik me er van vergewist domme uitspraken achterwege te laten bij meneer de dokter. ik heb gewoon mijn klep gehouden, dat leek me het veiligst. alleen toen hij vroeg: "wilt ge der op kijken?", heb ik toch maar medegedeeld dat de persoon die indertijd bij de dissectie van het konijn tegen de vlakte ging, ik was: "het was pertangs interessant hoor."

niettemin, een supersnelle operatie zonder accidenten van mijnentwege en 54 euro later was het monster getransformeerd in euneuch. ons geterroriseerde luka ziet er nu al dankbaar uit. billie vertoont dan weer alle trekken van een doorwinterd alcoolist. het is eens iets anders.

2007

owla, er is hier een geheel vrijblijvend stokje van pironik toegekomen! en zo wordt het toch nog lijstjestijd alhier.

3 artiesten die ik in 2007 leerde kennen

heb ik leren kennen in 2007, maar behoren daarom niet per se tot mijn favorieten: (1) mika, (2) gossip, (3) digitalism

in de categorie 'schandelijk om dit nu pas beter te leren kennen' : (1) editors, (2) the kills, en in het prille 2008: (3) beirut.

3 dingen die ik niet licht zal vergeten

(1) het kuis -en verhuisteam dat ons eind april bijstond, (2) de massa's liefde en vriendschap die me dit jaar te beurt vielen, (3) de Grote Veranderingen en alles-wat-dat-met-zich-meebrengt van de voorbije paar maand.

3 stommiteiten/blunders/schaamtelijkheden

(1) wegens zattigheid pletsen met mijn velo op die strategisch uitgekozen plek, ofte knal voor een overvol terras, (2) wegens lompigheid pletsen van het zulleke in dat toch wel vrij deftige café, (3) wegens totally no clue 20 km fietsen over een afstand van 8 km.

3 dingen waar ik trots op ben

oei, trots? op dingen? neen, zo werk ik meestal niet. het feit dat ik nu pas in de verte een ietsiepietsie beetje trots ben op de thesis die ik in 2002 afleverde, zegt genoeg. ik ga nochtans als fiere madam door het leven. of toch (1) iets waar ik geweldig trots op ben: mijn klein broerkes die ongemerkt plots fijne jongemannen geworden zijn. dat zij niet bepaald klein meer zijn, heb ik nu pas in de mot, ja.

3 gekochte dingen

ook op dat vlak viel in 2007 weinig te rapen. 2006 moet het grote aanschafjaar geweest zijn. toen werd gekocht (1) een superbike, (2) een ipod en (3) een huis.

doorgeven dan maar: hebben pierre, wim en christophe dit stokje al gekregen?