gypsy toetst tof

we spreken zondag, 10u in de ochtend en gypsy staat op een volleybalveld. ja, ik verschiet er zelf ook een beetje van. moet zij op dat moment niet languit in bed liggen? aargh, rise and shine was dit keer de boodschap en wel omdat wij met de toffe toetsers ingeschreven stonden op het volleybaltoernooi van de oostakkerse chiro.

klein detail: het was de eerste keer in zowat drie maand dat gypsy een volleybal van dichtbij zag. heel vlotjes ging het dus niet. ander detail: de toffe toetsers zijn pas sinds vorige week opnieuw actief. in de zomer hebben we namelijk geen zaal ter beschikking (als daar iemand is die een goedkope zaal kent in het gentse, gelieve het ons te laten weten!!!). en aan de blaarmeersen gaan toetsen zat er deze zomer niet niet in, wegens ofwel te warm, ofwel... ja dat kan je zelf wel raden -laten we het maar niet te veel meer hebben over die triestige augustus.

de toffe toetsers is een samenraapsel van -enkele mannelijke krachten niet te na gesproken- gentse scoutsmeisjes waar lange j. en ikzelf eerder bij toeval in verzeild raakten. en je ziet, heel serieus nemen we het allemaal niet op. hoewel, we hadden t-shirtjes dit weekend! punt van kritiek was toch wel dat we liever met een logo van de morgen of de standaard gespeeld hadden. misschien lag het ons (basket-)uniform van het laatste nieuws dat we slechts 7de eindigden op een tiental deelnemende ploegen?

maar het was wijs. de chiro -en dat moet ik als scouters erkennen- had alles voorzien om er een fijn feestje van te maken. toffe ploegen, zes mooie velden, enthousiaste supporters, een bar, bbq en natuurlijk het schitterende weer zorgden voor een onvergetelijke (halve) dag. want gggrrlmppph, ik had nog enkele eindwerken te lezen gisteren... en oh ja, niet alle toffe toetsers staan op de foto, er zal nog druk gephotoshopt moeten om onze groepsfoto compleet te krijgen. korte j.: you hear me coming?

gypsy blogt weer in normal size

normaalgesproken blogt gypsy vanop een voorhistorische laptop. het ventje bereikt met zijn vier jaar stilaan een gezegende leeftijd. op het werk kan ze daarentegen beschikken over een iets jeugdiger examplaar met een gigantisch plasmascherm. de goede verstaander begrijpt: het is altijd even aanpassen. in dit geval viel het wel heel erg op dat het large-lettertype gigantische proporties aanneemt op zo een scherm (zie hieronder, je kan er werkelijk niet naast kijken).

"wo-how, dat zijn echt wel koeien van letters", slaakte ik vanmiddag nog net niet uit op het werk. en omdat ik nu niet direct een prijs voor het allergrootste lettertype der vlaamsche blogs ambieer, is er nu reeds de gevierde terugkeer van de 'normal size'. hopelijk bekijken de meesten onder u deze blog vanop een gemiddeld scherm. ik besef namelijk dat de lettertjes er op een klein laptopschermpje wel echt mini uitzien, zo niet lastig om lezen zijn. ziedaar een eerste nadeel van de upgrade! zij die zich geroepen voelen een pleidooi af te steken voor het behoud van de grote letter, kunnen uiteraard hun verzuchtingen kwijt via het commentaar balkje.

gypsy labelt

dag lieve lezers, jullie hebben het misschien niet gemerkt, maar gypsy blogt vanaf heden iets geavanceerder. ik kan sinds gisteravond 'taggen'! het ontbreken van die optie bij de oude template was al van bij blogdag nr.1 een klein ergernisje... daarom dus de overschakeling van blogger naar betablogger.

ik heb wel al mijn postjes moeten herpubliceren. ik vermoed dat de drie(!) rss-abonnees daardaar al mijn berichten hebben binnengekregen als 'nieuw' (al ben ik dat niet zeker). if so: sorry! het is voor de goede zaak: ik heb labeltjes nu! kijk, daar rechtsonder...

gypsy squasht op niveau

gisteren was het zover: mijn eerste les van de initiatiecursus squash!

wat spannend om nog eens in een situatie te zitten waarin je niemand, maar dan ook niemand kent. het deed met denken aan de lang vervlogen tijden van nieuwe sportkampen, de eerste dag op school of in de scouts. hoe ik daar als klein meisje stond te trippelen van 'ik ken hier niemand'. wat raar ook om je van die onwennige situatie bewust te zijn, en hoe je jezelf daarop een houding probeert te geven. een ander iets waarbij ik vroeger nooit of te nimmer bij stil stond, was het moment wanneer naar je naam gevraagd wordt. bij kinderen gebeurt dit bijna automatisch, nu was de les toch al een minuut of 20 aan de gang toen iemand zichzelf schoorvoetend voorstelde, duidelijk in de hoop dat anderen zijn voorbeeld zouden volgen. en het valt op , de reactie op mijn naam is nog altijd: "toink?" "wablief?", " zeg dat nog eens alstublieft?". alleen wordt dat in de grote mensenwereld niet langer luidop gesteld. mensen blijven liever met een frons op het voorhoofd zitten, heb ik de indruk. geheel terzijde: gypsy haar echte naam is een eerder onbekend geval waarvan de meesten erop gokken dat het een mannennaam is -ben ik zelf niet aansprakelijk voor hé.

de squashles dan. het begon al goed: blijkt dat ik mijn racket altijd al konteverkeerd heb beetgehouden. zoals de *euhm knappe* leraar het toonde, was ik de laatste tijd goed op weg om mijn pols en/of vingers te breken... ook over de forehand bleken er bij gypsy nogal wat misverstanden te heersen. de idee om puur uit de pols te werken, berg ik beter op: je moet blijkbaar hoog vanboven de schouder beginnen. ola, dat wordt oppassen voor mijn squashpartner. conclusie: de weg naar de eerste overwinning is nog lang, maar ik begin alvast mijn vreugdedansje te oefenen.

0110 filmpje

het is niet mijn gewoonte filmpjes te plaçeren, en zeker niet als ze rechtstreeks van bij een andere blogger komen. dat heeft zo doorgaans zijn nut niet, ziet u. maar deze keer maak ik graag een uitzondering voor het promotiefilmpje van de 0110-concerten. dat is gewoonweg te geniaal en té belangrijk om jullie te onthouden. klikt hier en zie hoe de bal heel subtiel terug richting vb gekaatst wordt.

via nicodemus.

gypsy leest

gypsy leest. en oh, wat had ik het nu graag gehad over het laatste nieuwe boek van zadie smith dat daar staat te blinken in mijn boekenkast. of over in cold blood van truman capote, een waargebeurd verhaal met de staat kansas (!) als achtergrondfiguur. staan al even hoog genoteerd: a long way down (nick hornby), de schaduw van de wind (carlos ruiz zafón), incredibily loud and extremely close (jonathan safran foer).

niet dus. het verlanglijstje stemt dezer dagen immers absoluut niet overeen met de must read lijst. eindwerken zal ik lezen, 13 stuks in totaal. no-no, niet mijn favoriete bezigheid. ha! het moet niet altijd een student met tweede zit zijn die zaagt. maar allez, ik heb er al zes gedaan. nog zeven te gaan...

hét! kan! niet! ziiiijjjjjjjnnnnn....

... ik heb jouw liefde niet verloo-o-ren, wij waren voor elkaar geboren, 't was àllemaal zo wonder-mo-ho-ooi. *en opnieuw* hét! kan! niet! ziijjjjn....

soit, het refrein van deze tura klassieker herhaalt zich al een paar uur door mijn hoofd. vraag me niet hoe dat zo gekomen is.

wat ik wel weet is dit: dat daar, op die foto, kan echt niet meer zijn:

you go boys!

vandaag heeft korte j. zijn laatste van twee herexamens. lange j. heeft er volgende week nog twee te gaan.

die mannen zijn ongelooflijk. vatten ze studies aan waarvan ik de naam niet eens kan onthouden, en doorlopen zij dit eerste, toch moeilijke jaar alsof ze nooit iets anders in dit leven gedaan hebben. geheel objectief kan deze grote zus niet zijn natuurlijk, maar groot is mijn bewondering voor de naturelle en de onbevangenheid die zij tegenover de examenstress plaatsen. het contrast met het stresskonijn en tranendal dat ik toen was, zou niet groter kunnen zijn.

bij deze: you go boys! we duimen, het kaarske brandt!

update. zonet deze sms van korte j. ontvangen: "'t was goe. als't tegenvalt: der door, als't meevalt: een monsterscore. der tussen kan ook natuurlijk." zus denkt dat het goed gegaan is, al neem je korte j.'s woorden best nooit te letterlijk op :-)